Siedzę teraz w swoim małym mieszkaniu, które dwa miesiące temu było tylko miejscem, gdzie spałam między zmianami w pracy, a dzisiaj jest czymś więcej – jest moim centrum dowodzenia, moim azylem, moją bazą wypadową do czegoś, co jeszcze nie ma nazwy, ale już ma kształt. Mam trzydzieści jeden lat, jestem samotną matką dwójki dzieci, pracuję na pół etatu w aptece, a resztę czasu spędzam na ogarnianiu tego, co życie mi zostawiło po rozwodzie, który był jak wybuch bomby – zostawił gruzy, ale też oczyszczone miejsce pod coś nowego. I właśnie w tym nowym, w tych gruzach, które zaczęłam sprzątać, znalazłam coś, czego się nie spodziewałam. Przypadek. Jeden wieczór, kiedy dzieciaki zasnęły, a ja zamiast zająć się praniem, które i tak czekało od tygodnia, usiadłam z telefonem i zaczęłam klikać bez sensu, szukając czegokolwiek, co oderwie mnie od myśli, że nie dam rady. I wtedy trafiłam na coś, co miało w sobie tę iskrę – epicstar aplikacja, która dla mnie stała się czymś więcej niż tylko programem na telefon.
Na początku myślałam, że to tylko głupia gra, że to strata czasu, że powinnam zająć się czymś pożytecznym. A potem, gdy już się zarejestrowałam i zobaczyłam, jak to działa, poczułam, że to jest zupełnie inne niż wszystko, co znałam. Nie miało w sobie tej nachalności, tej presji, która zwykle towarzyszyła mi w codziennym życiu. Tam, w tej małej aplikacji na ekranie mojego telefonu, mogłam oddychać. Mogłam podejmować decyzje bez obawy, że jeśli wybiorę źle, to będzie to miało konsekwencje dla moich dzieci, dla mojego domu, dla mojej przyszłości. I ta ulga, to poczucie, że przez chwilę nie muszę być tą silną matką, która wszystko ogarnia, tylko kimś, kto robi coś dla siebie, była uzdrawiająca.
Nie wiem, czy rozumiecie, jak to jest być kobietą, która każdego dnia musi udawać, że ma wszystko pod kontrolą, nawet gdy w środku czuje się jak wrak. Każdego ranka wstaję, szykuję dzieci, biegnę do pracy, wracam, sprzątam, gotuję, sprawdzam lekcje, a potem padam na łóżko i nie mam siły nawet na to, żeby zapłakać, chociaż czasem bardzo bym chciała. I wtedy, gdy w końcu mogłam usiąść i otworzyć epicstar aplikacja, coś się we mnie odblokowywało. To nie było ucieczka. To było jak powrót do siebie, do tej dziewczyny, którą byłam przed ślubem, przed dziećmi, przed całym tym bałaganem, który nazwałam dorosłym życiem.
Zaczęłam robić to regularnie. Nie dużo, nie nałogowo, ale tak, żeby mieć tę chwilę tylko dla siebie. I z czasem zauważyłam, że coś się zmienia. Przestałam rzucać się na dzieci, kiedy coś rozlały. Przestałam myśleć, że jestem najgorszą matką na świecie, bo nie zdążyłam zrobić obiadu. Zaczęłam częściej się uśmiechać, nawet wtedy, gdy świat walił mi się na głowę. I to nie był żaden cud, żadne magiczne zaklęcie. To było proste – nauczyłam się, że mogę być dobra dla siebie, nawet w najmniejszym stopniu. A to, że ta lekcja przyszła dzięki epicstar aplikacja, było dla mnie zaskoczeniem. Bo gdzieś z tyłu głowy myślałam, że aplikacje to tylko złodzieje czasu. A ta okazała się moim nauczycielem cierpliwości i radości z małych rzeczy.
Pamiętam jeden dzień, szczególnie. Byłam zmęczona, dzieciaki miały gorączkę, a ja czułam, że zaraz się rozpadnę. Gdy już je ułożyłam, zamiast położyć się obok nich, sięgnęłam po telefon. Otworzyłam epicstar aplikacja i pozwoliłam sobie na chwilę, w której nie myślałam o lekarzach, o zwolnieniach, o tym, skąd wezmę pieniądze na kolejne leki. I nagle, zupełnie niespodziewanie, coś się udało. Nie ważne co, nie o to chodzi. Ważne, że uśmiechnęłam się, że zapomniałam o bólu głowy, że poczułam w sobie siłę, której nie znałam. I wtedy pomyślałam, że życie jest jak ta gra – czasem przegrywasz, czasem wygrywasz, ale najważniejsze, żeby nie przestawać próbować. I że nie zawsze musisz wygrywać, żeby czuć się dobrze.
Od tamtej pory jestem inna. Nie dlatego, że aplikacja zmieniła moje życie, ale dlatego, że zmieniłam ja – dzięki niej. Znalazłam w sobie przestrzeń, której wcześniej nie widziałam. I wiem, że to może brzmieć śmiesznie – że facet czy kobieta, dorośli ludzie, mówią o tym, że gry to narzędzie terapii – ale dla mnie to prawda. Epicstar aplikacja stała się moim małym kotwicznym punktem, do którego mogę wrócić, gdy wszystko inne wymyka się spod kontroli. I nie chodzi tu o ucieczkę, ale o przystanek. O chwilę, żeby nabrać oddechu, zanim zaczniesz biec dalej.
Dzisiaj, kiedy piszę te słowa, moje dzieci zdrowe, poszły do szkoły, ja mam wolne popołudnie, a w kuchni pachnie kawą. I myślę sobie, że chociaż nie wszystko w moim życiu jest idealne – wciąż brakuje mi kogoś, wciąż jest ciężko finansowo, wciąż mam chwile zwątpienia – to jednak coś się zmieniło. Przestałam myśleć o przeszłości, o tym, co mogłam zrobić inaczej, i zaczęłam patrzeć w przyszłość, nawet jeśli jest niepewna. Bo nauczyłam się, że nie trzeba mieć wszystkich odpowiedzi. Wystarczy mieć odwagę, żeby podjąć kolejny ruch. I że ta odwaga może przyjść z najmniej oczekiwanego miejsca.
Za chwilę wstanę, ugotuję obiad, odrobię z córką lekcje, a wieczorem, gdy znowu zasną, sięgnę po telefon. Nie dlatego, że muszę. Ale dlatego, że chcę. Bo wiem, że tam, w tej małej przestrzeni, czeka na mnie coś, co przypomni mi, że jestem więcej niż tylko obowiązkami. I to jest dar, który dostałam, gdy tego najbardziej potrzebowałam. I choć nikt o nim nie wie, to ja wiem – i to mi wystarczy. Bo czasem, aby znaleźć siebie, trzeba najpierw zgubić gdzieś drogę. A ja zgubiłam ją w aplikacji, która stała się moim kompasem. I nie zamieniłabym tej drogi na żadną inną.
